Chai-Yo!

Anonymous บันทึก "ลิงกับลา
ชาวบ้านคนหนึ่งอยู่คนเดียวในกระท่อม ด้วยความเหงาจึงหาสัตว์มาเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนสองตัวคือ ลิงและลา วันหนึ่งชาวบ้านคนนี้ต้องออกไปตลาดเพื่อซื้ออาหาร ก่อนออกจากบ้านได้เอาเชือกมาผูกคอลิง และมัดขาของลาเอาไว้ทั้งสองข้าง เพื่อไม่ให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวเดินย่ำไปมาในกระท่อมจนทำให้ข้าวของเสียหาย หลังจากชาวบ้านคนนั้นออกจากบ้านไป ลิงซึ่งมีความฉลาดและแสนซนก็ค่อยๆ คลายปมเชือกออกจากคอ และไปแก้เชือกมัดขาให้กับลา จากนั้นเจ้าลิงก็กระโดดโลดเต้นไปทั่วกระท่อมจนทำให้ข้าวของล้มระเนระนาดกระจัดกระจายไปทั่ว และยังไปรื้อค้นเสื้อผ้ามาฉีกและกัดจนไม่เหลือชิ้นดี ในขณะที่ลาได้แต่มองดูการกระทำของเจ้าลิงอยู่เฉยๆ
ต่อมาเจ้าลิงหันไปมองทางหน้าต่าง เห็นชาวบ้านคนนั้นเดินมาแต่ไกล ก็รีบเอาเชือกมาผูกคอตนไว้อย่างเดิมและอยู่อย่างสงบนิ่ง เมื่อชาวบ้านคนนั้นเปิดประตูเข้ามาเห็นข้าวของถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย ก็เกิดโทสะขึ้นทันที หันไปมองลิงก็เห็นมีเชือกผูกคออยู่ แต่หันไปมองลาปรากฎว่าไม่มีเชือกผูกขาไว้ ก็คิดเอาเองว่าเจ้าลานี่เองที่เป็นตัวทำให้กระท่อมของตนมีสภาพไม่ต่างจากโรงเก็บขยะ จากนั้นจึงวิ่งไปหยิบท่อนไม้มาทุบตีลา เจ้าลาก็ได้แต่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจนสิ้นใจโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย หลายคนคงรู้สึกสงสารเจ้าลาที่ไม่ได้ทำความผิดแต่กลับถูกทำโทษจนตาย ส่วนเจ้าลิงซึ่งเป็นต้นเหตุกลับรอดพ้น และไม่ได้รับผลกรรมใดๆ เรื่องนี้ต้องการชี้ให้เห็นถึง ความเป็นผู้นำ ของชาวบ้านคนนั้นที่ไม่พิจารณาเหตุการณ์ให้ถ่องแท้ เชื่อแค่สิ่งที่ตนเห็นแล้วลงโทษไปตามความรู้สึกและประสบการณ์ส่วนตัว มองเห็นข้าวของเสียหาย และมองเห็นลาที่หลุดออกมาจากเชือก แล้วตัดสินว่า ลาคงเป็นตัวทำ แต่ไม่ได้มองว่าลาไม่มีปัญญาจะแก้เชือก และไม่มีนิสัยชอบรื้อทำลาย มองเห็นลิงยังถูกเชือกผูกคออยู่ ก็คิดว่าลิงคงไม่ใช่ตัวทำ แต่มองไม่ออกว่าตัวที่จะแก้เชือกได้และมีนิสัยชอบรื้อทำลายนั้นคือลิง ถ้าชาวบ้านคนนั้นรู้จักสำรวจร่องรอยความเสียหายสักเล็กน้อย ก็จะพบรอยเท้าและรอยฟันของลิงกระจายไปทั่วห้อง แต่ไม่พบรอยเท้าของลาเลย เพราะลาไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหน
□    องค์กรก็เหมือนกระท่อมที่ต้องเหน็ดเหนื่อยทรมานกันอยู่ทุก
      วันนี้
□    ชาวบ้านก็เหมือนผู้บังคับบัญชาที่ขาดภาวะความเป็นผู้นำ
       "ปล่อยให้ลิงสร้างปัญหา แต่กลับเป็นลาต้องมารับ
       เคราะห์"
□    ลาก็เหมือนกับพนักงานที่ซื่อสัตย์ พร้อมจะปฏิบัติงานตาม
      คำสั่งไม่ค่อยมีปากมีเสียง พูดตรงไปตรงมา ไร้เลห์เหลี่ยม
□    ลิงก็เหมือนกับพนักงานที่ฉลาดแกมโกง พูดมากพรีเซ็นต์เก่ง
      อ้างอิงตำราได้สารพัด แต่ไม่เคยทำงานได้จริง

ผู้บังคับบัญชาที่ดี ไม่ควรปล่อยให้ลิงหลงระเริงว่าทำผิดเท่าไหร่ก็ไม่มีทางรู้ และไม่ต้องรับผิด ผู้บังคับบัญชาที่ดีไม่ควรยึดติดกับความสบายรอฟังแต่รายงานในห้องประชุม รู้จักเสียสละ สละเวลาสักเล็กน้อยเพื่อค้นหาความจริงเพื่อควบคุมเจ้าลิง เพราะไม่เช่นนั้นองค์กรก็จะทุกข์ทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าลิงสงบได้องค์กรก็จะสบายและมีความสุขอย่างยั่งยืน ส่วนลาก็มีขวัญกำลัง และได้รับความเป็นธรรม พร้อมที่ทุ่มเทกำลังกายและกำลังใจเพื่อองค์กร...................จบ "